Dokument programowy 38: Rządy w Afryce



Powszechnie znane są problemy z jakimi boryka się Afryka - słabe zarządzanie, konflikty plemienne, głębokie ubóstwo, brak możliwości edukacyjnych i fatalna sytuacja instytucji ochrony zdrowia. W regionie Afryki Subsaharyjskiej, pielęgniarki i nauczyciele umierają na AIDS często jeszcze przed zakończeniem swojej edukacji zawodowej. Na skutek tej choroby zmarło tam dotąd dwadzieścia pięć milionów osób, a następne 25 jest zarażonych wirusem HIV. W tym kontekście, rozwój poczucia afrykańskiej wspólnotowości jawi się jako niezwykle korzystny trend. Jego symptomami są min. powołanie Unii Afrykańskiej i Nowego Partnerstwa dla Rozwoju Afryki (NEPAD).

Pojawia się jednak pytanie o sposób w jaki UE wpisuje się w tę sytuację. UE jest związana strategicznymi partnerstwami z państwami takimi jak: Rosja, Chiny, Japonia, Kanada czy Indie, nie posiada jednak spójnej koncepcji politycznej w stosunku do Afryki. Mimo istnienia długiej historii wzajemnych relacji z wieloma afrykańskimi krajami za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Rozwoju (EDF), proces kreowania polityki UE w stosunku do Afryki ciągle trwa. UE może dużo zyskać na relacjach z Afryką, ale nie powinna stać z boku w sytuacji gdy koniecznym jest skuteczne działanie.

Zasadniczo, UE dzieli Afrykę na trzy regiony. Pierwszy obejmuje północ, której kraje podpisały porozumienia z UE w ramach Partnerstwa Europejsko-Śródziemnomorskiego i są objęte nową polityką sąsiedzką. Druga i największa grupa, to kraje Afryki Subsaharyjskiej - będące sygnatariuszami porozumień z Cotonou. Trzecia umowa z UE obejmuje Afrykę Południową. Nie istnieje jednak całościowa, spójna koncepcja polityczna dla Afryki. Jeśli UE chce zacieśnić stosunki w ramach Unii UE-Afryka, doprowadzi to niechybnie do zmiany rzeczonych relacji.

Dodatkowo, część krajów wspólnoty w naturalny sposób związana jest z Afryką. Ze względu na swoją kolonialną przeszłość: Francuzi, Brytyjczycy, Portugalczycy i Belgowie powiązani są silnymi relacjami z niektórymi krajami Afryki. Stworzyli oni programy pomocowe, uzupełniające zazwyczaj działania prowadzone przez UE. Jednak wsparcie elit politycznych i ekonomicznych w krajach Afrykańskich obliczone jest często na promocję własnych - narodowych interesów.

Równolegle, istnieje żywy ruch kampanii społecznych celujących w pomocy krajom i społecznościom Afrykańskim. Doskonałym przykładem akcji prowadzonej w jego ramach jest program: „Niech ubóstwo przejdzie do historii" (Make Poverty History).



Aby przeczytać artykuł w j.ang kliknij tutaj
Aby ściągnąć dokument 38: "Governance - made in Africa" kliknij tutaj

Strona główna
2005-08-29