Nauka przez całe życie w Unii Europejskiej



Zobowiązanie 25 państw członkowskich powiększonej Unii do budowy strategii nauki przez całe życie jest rezultatem współpracy w obszarze edukacji, która zapoczątkowana została prawie trzydzieści lat temu. Wymaga ono zaangażowania wszystkich krajów członkowskich w reformę ich systemów edukacyjnych, które powinno przybrać jeszcze na sile w obliczu ambitnej retoryki Strategii Lizbońskiej.

Istotną rolę do odegrania ma tutaj sama Unia, a szczególnie Komisja Europejska. Budowa skutecznej strategii dotyczącej nauki przez całe życie będzie wymagała efektywnego i trwałego przywództwa gotowego do wprowadzenia koniecznych polityk i mechanizmów finansowych na poziomie UE oraz konkretnych krajów członkowskich.

Te wyzwania nie są czymś nowym. Koniecznym jest jednak zaangażowanie Unii Europejskiej w zapewnienie kontynuacji osiągniętych celów. Chodzi tutaj przede wszystkim o budowę silnych partnerstw między środowiskiem edukacyjnym, sektorem publicznym i prywatnym. UE powinna wskazywać polityki i praktyki, które mogą dopomóc w budowaniu i utrwalaniu takich partnerstw.

Kraje członkowskie napotykają na duże trudności w konstruowaniu spójnego systemu edukacyjnego. Jest to skutkiem istnienia oddzielnych struktur ministerialnych i procesów przewidzianych dla edukacji szkolnej i kształcenia zawodowego. Przez połączenie polityk związanych z edukacją szkolną i kształceniem zawodowym - w ramach jednego Dyrektoriatu Generalnego odpowiedzialnego przed Komisarzem - Komisja będzie mogła przedstawiać spójne propozycje dotyczące obu obszarów tematycznych. Jest to tym bardziej uzasadnione, w obliczu zacierającej się granicy merytoryczno-metodologicznej miedzy oboma kategoriami.

EFS - najważniejszy europejski instrument finansowy przewidziany w obszarze szkoleń zawodowych - pozostaje jednak stale w gestii Komisarza do spraw Zatrudnienia. Nie jest to może najlepszy czas na dokonywanie zmian, ale Komisarz od spraw Edukacji powinien być za niego co najmniej współ-odpowiedzialny.

Trudnemu z założenia podziałowi odpowiedzialności nie pomaga także specyfika budowy Parlamentu Europejskiego, który nie dostrzega potrzeby łączenia struktur przewidzianych dla edukacji i szkoleń zawodowych.



Aby ściagnąć cały tekst dokumentu (w j.ang) kliknij tutaj

Strona główna
2005-06-16